من زني عجيب بودم

ساده

و نمي دانستم چگونه راز چشمها را بايد فهميد

تنها بودم

و خودم حجم تنهايم را پر ميكردم

آنقدر پر كه لبريز ميشد از چشمهايم

آنوقت

دستهايم را جلو دهانم ميگرفتم و ميگفتم:

خفه شو صدايش را در نيار

تا تو آمدي

آنقدر از ظرافت صدايم گفتي از مهربانيم گفتي 

كه باورت كردم

كاش

مرا در  پيله ام  ميگذاشتي

من از پروانه شدن ميترسم 

نه ديگر از هيچ چيز پشيمان نيستم

از روزهاي خوشي كه در انزوا گذراندم نه شرم سارم نه اندوهگين

اين سالها برايم جز بركت نبوده است

به بهاي از دست دادن عشق

دوست داشتن را تمام و كمال ياد گرفتم

ميتوانم بسياري از چيزها را نبينم ونشنوم

آموختم كه از بسياري چيزها بگذرم

ميتوانم بي احساس ونياز ، خشم يا كينه به صداي برگي كه زير پايم له ميشود

ساري كه در دور دست ميخواند

يا لبخندي كه تنها خاطره اي محو از آن در ذهن دارم

صميمانه دل ببندم

زياد از زندگي چيزي نمي دانم

همين كه كوتاه است وبراي دانستن هر نكته اي از آن بايد تكه اي از جان را پرداخت

اما در اين كوتاهي شگفت انگيز

و در ميان جلوه هاي گوناگون و بي پايان نفرتي كه درونمان را انباشته

تنها آنچه دوست داريم برايمان ميماند......

مفاصل انگشتش
هر ده سال یک بار برای شلیک خم می‌شود.
از وقتی که هفت‌تیرش را گذاشته روی شقیقه‌ام
تا حالا شش‌ تا چکانده 
اما هنوز زنده‌ام
کاش این آخری پُر باشد
می‌ترسم
از روزی که مجبور شوم توی آینه نگاه کنم.

(م.ی)

ازدواج قانون دارد.

طلاق قانون دارد. 

تنها چيزي كه قانون ندارد.احساسات آدمي است.

آدم نبايد در عشق اشتباه كند.

 چون كسي در قبال اشتباهش مسئوليتي ندارد.

چون هيچ قانوني صداي ضربان قلبش را نمي شنود چيزي كه او را به نشاط آورده يا اندوهگين كرده درك نمي كند.

از ته دل آرزو كردم تو اشتباه نكرده باشي.

فيلم داستان خانوادگي

شوهر من
که شوهر بام های جهان است
هر شب با آسمان آن سوی پنجره ام همخوابه می شود
وصبح
بوی پیاز داغ و سيگار 

وهم اتاقم را منتشر می کند.

شوهر من
که از اسلام
چهار زن صیغه ایش را می داند
و از یهود
پهلوی چپ مرد را
و از مسیح
بکارت عذرا را
برای همه زن های همسایه
و دوستان دوره دبستانم
وهمه همکاران اداره ام
تره خرد می کند
سفره می اندازد
و از زیبایی نگاه و سینه هایشان سخن می گوید !
و هر بار که ته مانده سفره را در سر من می تکاند
می گوید
- باید امسال بهار بچه بیاوری !

سعی کن با همه چیز کنار بیایی فرار نكن زمين به شكل احمقانه اي گرد است.

کاش سرم را بردارم
و برای هفته ای در گنجه ای بگذارم و قفل کنم
در تاريکی يک گنجه خالی …

روی شانه هايم
جای سرم چناری بکارم
و برای هفته ای در سايه اش آرام گيرم

                                                                                           ناظم حكمت

ما غصه هایمان را شمردیم و به خواب رفتیم بايد هم كابوس مي ديديم.

تکه گوشتی نرم و خوني
  با گرمای لذت بخش اش 

بر شکم خالی شده ی زنی که تا سرحد مرگ درد کشیده بود...
  من دختر آرزوهایت نبودم ماما
 

 لذتم 
  درد بود و دروغ 

عشقم
  اسبی که رام نشد هرگز

  من
  من ِ اصلاح ناپذیر!
  که هنوز  واژه های مقدس ات به خنده ام وامی دارد 
 

 برایت دلتنگ می شوم ماما
  برای پاهای سفید و
  دست های نگرانت.
براي چشمهاي كه ميخواهد بگويد همه چيز خوب است 

وزندگي همان است كه تو ميخواهي  ولي من 

ميدانم كه چشمانت به خاطر من دروغ ميگويند

 دوستم داشته باش 
ماما !

آری

        من زنانگی ام را با تو شناختم

در میان نفس ها

                      و دست های گرمت

در آن هنگام  که در تو گم نه

                                     با تو می آمیختم

نمی خواستم  بدانم  که خورشید از کدام  سمت  طلوع می کند

زیرا  تو بودی

            تو که مرا

                                       با حس لحظه های ناب آشنا کردی

 به اوج لذت رساندی

                                  وقتی که صدایم میزدی

                                                                  با نفس هایی که پر بود از من

و حالا دیگر

                   من زنی نیستم در آستانه فصلی سرد

                                                                 زنی هستم

                                                                              در آستانه حسی تازه

                                                                                                          و گرم از تو.